Przepraszam nienurkujących za OFF TOPIC.
A ponadto objaśniam dla ciekawości:
DCS: decompresion sickness (choroba dekompresyjna, dawniej: choroba kesonowa) - wynika z gwałtownych zmian ciśnienia zewnętrznego oddziałującego na organizm na przykład podczas zbyt szybkiego wynurzania się z wody lub podczas lotu samolotem, wtedy, kiedy gaz tworzy niewielkie pęcherzyki we krwi i innych płynach ustrojowych, np. mazi stawowej.
Płyny tkankowe zostają przesycone gazami, co prowadzi do uwolnienia gazu w postaci pęcherzyków w płynach i tkankach organizmu. Przez to tworzy się materiał zatorowy,
Na DCS narażeni są ci nurkowie, którzy na powierzchnię wynurzają się zbyt szybko, ale dotyczy również pilotów samolotów, górników i pracowników kesonów. Kiedy nurek zbyt szybko wynurza się z wody, uwolnienie gazu rozpuszczonego w organizmie tworzy pęcherzyki. Taki proces nazywany jest desaturacją.
Objawy choroby dekompresyjnej - w zależności od poziomu I, II, czy III DCS.
W przypadku typu I: symptomy choroby związane są przede wszystkim ze stanem skóry. W jej przebiegu pojawiają się również dolegliwości w obszarze układu kostnego, stawowego oraz mięśniowego. Charakterystyczny dla I typu choroby ciśnieniowej jest świąd skóry i występujące na niej zaczerwieniania. Typowe dla niego jest też osłabienie, a także ból mięśni i stawów.
Warto wiedzieć: Bóle stawów pojawiające się podczas choroby kesonowej dotyczą przede wszystkim stawów barkowych, kolanowych i łokciowych.
W przypadku DCS typu II atakowane są głębsze tkanki, takie jak mięśnie, stawy i kości. Pojawia się wówczas w szczególności ból stawów, który jest potęgowany wraz z ruchem.
Typ III z kolei uznawany jest za szczególnie poważną postać opisywanego schorzenia. W przebiegu choroby ciśnieniowej typu III dochodzi nawet do trudności w prawidłowym poruszaniu się, zaburzeń widzenia, paraliżu czy utraty przytomności.
OBJAWY DCS:
świąd skóry,
wysypka skóra,
uczucie drętwienia lub mrowienia w dłoniach i stopach,
osłabienie organizmu,
zaczerwieniania na skórze,
ból mięśni,
ból stawów,
nudności i wymioty,
duszności,
szumy w uszach,
zawroty głowy,
ograniczenie ruchomości,
zaburzenia świadomości,
zaburzenia widzenia,
zaburzenia czucia,
paraliże,
utrata przytomności,
zatrzymanie oddychania.
Leczenie choroby kesonowej polega na wyeliminowaniu z organizmu pacjenta zgromadzonego w nim gazu, zazwyczaj azotu. Kluczowa jest likwidacja złogów azotu z krwi, a jednocześnie przyspieszenie regeneracji komórek. Metodą leczenia, która jest obecnie uznawana za jedyną skuteczną formę terapii pacjentów z DCS, jest zastosowanie komór dekompresyjnych.
